Για την υπόθεση του Πέτρου Καπετανόπουλου

Ένας άνθρωπος ακινητοποιημένος, με χειροπέδες, πρέπει και να ποδοπατείται;

Όχι ή όχι…εκτός αν είναι μετανάστης;

Κάποιος που βλέπει αυτή την εικόνα, πρέπει να κάνει πως δεν την είδε και να προσπεράσει;

Κι αν ναι, με τι συνείδηση θα συνεχίσει να περπατάει με το κεφάλι ψηλά;

Ή μήπως αυτός ακριβώς είναι ο στόχος;


Τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου, ο Πέτρος Καπετανόπουλος ακούει φωνές και φασαρία κάτω απ’ την πολυκατοικία όπου μένει με την οικογένειά του. Κάποιος άνθρωπος μπορεί να κινδυνεύει –σκέφτεται– και κατεβαίνει από το διαμέρισμά του να δει τι γίνεται. Αντικρίζει ένα νεαρό μετανάστη ακινητοποιημένο στο οδόστρωμα, ανάσκελα, με χειροπέδες.

Γύρω του 4-5 αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ. Ένας τους τον πατάει στην κοιλιά. Στην ερώτηση του Π.Κ. «γιατί τον πατάτε αφού τον έχετε συλλάβει;» ο αστυνομικός τραβάει το πόδι και απαντά «δεν τον πατάω». Την ίδια στιγμή –και ενώ ο Π.Κ. πάει να φύγει– πλησιάζει άλλος αστυνομικός φωνάζοντας «αυτό που είδες δεν ήταν αυτό πάτημα, πάτημα είναι αυτό!» και στριφογυρίζει την μπότα του στον ήδη ακινητοποιημένο συλληφθέντα ο οποίος σφαδάζει.
«Μα τον έχετε ήδη συλλάβει, γιατί τον πατάτε;» τολμάει να ξαναρωτήσει... για να πάρει μια σαφέστατη απάντηση: χειροπέδες και προσαγωγή στο Α.Τ. Κολωνού. Εκεί, (παρότι τα πλήρη στοιχεία του γίνονται γνωστά) περνάει το βράδυ στο κρατητήριο και την επομένη παραπέμπεται σιδηροδέσμιος με τρεις πλημμεληματικές κατηγορίες: «αντίσταση κατά της αρχής», «προσπάθεια ελευθέρωσης κρατουμένου» και «ψευδή ανωμοτί κατάθεση».
Η εισαγγελική αυθαιρεσία επικροτεί την αστυνομική βία
Στην εισαγγελία το σκηνικό αναβαθμίζεται, παίρνοντας χαρακτηριστικά καφκικού σεναρίου.
Ο μετανάστης κατηγορείται (και στη συνέχεια ομολογεί) ότι έκλεψε την τσάντα κάποιας κοπέλας γιατί ήταν πεινασμένος.
Ο εισαγγελέας διατάσσει το σχηματισμό κοινής δικογραφίας του Π.Κ. με το μετανάστη και επικροτεί την αστυνομική αυθαιρεσία με μια ακραία μορφή –εισαγγελικής πλέον– καταστολής, αποδίδοντάς του και το κακούργημα «απλή συνέργεια στη ληστεία»!…
Παρότι ένας απλός πολίτης –που κατεβαίνει με βερμούδα και σαγιονάρες 50 μέτρα κάτω απ’ το σπίτι του– προφανώς δεν είναι σε θέση να παρεμποδίσει 4 αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ…
Παρότι η κοπέλα της οποίας εκλάπη η τσάντα, δεν αναφέρει στη μαρτυρία της το παραμικρό για την ύπαρξη συνεργού –πολύ περισσότερο κάτι σχετικό με τον Π.Κ… και κάτι τέτοιο δεν προκύπτει ούτε καν από την κατάθεση του αστυνομικού (μοναδικού μάρτυρα κατηγορίας)…
Ο εισαγγελέας αποφαίνεται πως …αφού αντέδρασε στο ποδοπάτημα, ήταν και συνεργός (!!!) και παραγγέλνει τακτική ανάκριση.
Ο Π.Κ. αρνείται τις κατηγορίες. Η ανακρίτρια, παρά την εντολή που έχει να του ασκήσει ποινική δίωξη για κακούργημα, δεν πιστεύει τις κατηγορίες και τον αφήνει ελεύθερο χωρίς περιοριστικούς όρους.
Η δικογραφία διαβιβάζεται στον εισαγγελέα εφετών. Εκείνο το διάστημα, ψηφίζεται το 3ο μνημόνιο και ο ν. 4093/2012. Σύμφωνα με αυτόν, αν ένας δημόσιος υπάλληλος παραπέμπεται αμετακλήτως για κακούργημα τίθεται αυτοδικαίως σε προσωρινή αργία μέχρι την τελεσίδικη αθώωσή του, κατά πλήρη καταπάτηση του τεκμηρίου αθωότητας και χωρίς καν να μπορεί να προσβάλλει αυτή την απόφαση με ένδικα μέσα!
Έτσι, ο Π.Κ. κινδυνεύει να τεθεί σε αργία μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεσή του (4-5 χρόνια) στερούμενος το μοναδικό του εισόδημα, που είναι ο μισθός του.
Μια σημαντική ρωγμή στη βαρβαρότητα
Η Αντιεισαγγελέας Εφετών, με πρότασή της στις 17.1.13, ζητά την εισαγωγή της υπόθεσης του Π.Κ. στο Συμβούλιο Εφετών Αθηνών και την απαλλαγή του από την κακουργηματική κατηγορία της «συνέργειας σε ληστεία», διατυπώνοντας κατηγορηματικά την κρίση ότι δεν προκύπτουν ενδείξεις τέλεσης του αδικήματος. Παράλληλα, προτείνει την εισαγωγή της υπόθεσης στο Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, προκειμένου να δικαστεί ο μετανάστης για το αδίκημα της ληστείας και ο Π.Κ. για τα πλημμελήματα της «αντίστασης κατά της αρχής», της «ελευθέρωσης κρατουμένου» και της «ψευδούς ανώμοτης κατάθεσης». Η εξέλιξη αυτή δρομολογεί ουσιαστικά την άμεση απαλλαγή του Π.Κ. από την κακουργηματική κατηγορία –που εντελώς ανυπόστατα του αποδόθηκε– και –εφόσον γίνει δεκτή από το Συμβούλιο που αναμένεται να συνεδριάσει τις επόμενες εβδομάδες– απομακρύνει τον κίνδυνο να τεθεί σε προσωρινή αργία.
Η αλληλεγγύη και ο αγώνας για αξιοπρέπεια είναι ο μόνος δρόμος
Η υπόθεση του Πέτρου Καπετανόπουλου ξεπέρασε τα όρια μιας «προσωπικής περιπέτειας». Δημοσιοποιήθηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε εφημερίδες, στο ραδιόφωνο, στο διαδίκτυο. Συνάντησε την αλληλεγγύη πάρα πολλών ανθρώπων που ξεπέρασαν το «τι με νοιάζει εμένα» ή το «ας πρόσεχε» και φώναξαν πως η αντίδραση στη βία και την κατάχρηση εξουσίας, είναι όχι δικαίωμα αλλά υποχρέωση του κάθε πολίτη. Πως σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται (και οφείλει να αποδεικνύει πως είναι) ευνομούμενη, ανθρώπινη, δημοκρατική οι αρχές της δεν εκδικούνται –πολύ περισσότερο δεν ποινικοποιούν– την ανθρώπινη αλληλεγγύη. Πως το ερώτημα «ποιος θα μας προστατέψει απ’ τους προστάτες» πρέπει να βρει την απάντηση ότι η ελπίδα για δικαιοσύνη δεν έχει χαθεί.
Σε όλους αυτούς, τους γνωστούς και τους άγνωστους, τους επώνυμους και τους ανώνυμους, τους εργαζόμενους ή τους άνεργους οφείλεται και η σημαντική εξέλιξη στην υπόθεση με την πρόταση της αντιεισαγγελέα εφετών, η πρώτη μεγάλη νίκη, η πρώτη ρωγμή στη βαρβαρότητα.
Η υπόθεση όμως δεν έχει τελειώσει. Και συνεχίζουμε.
Γιατί αλίμονο αν η αντίδρασή μας στην εικόνα του βασανισμού ενός ανθρώπου είναι το να προσπεράσουμε αδιάφοροι… «Μα είναι η πρώτη φορά»; Όχι. «Μα εγώ θα το σταματήσω»; Ούτε. Όλοι ξέρουμε πως οι βασανισμοί των μεταναστών στα αστυνομικά τμήματα είναι καθημερινό φαινόμενο. Όλοι ξέρουμε πως οι επιθέσεις στα σπίτια και τα μαγαζιά τους, συνεχώς πληθαίνουν με την ανοχή αν όχι την ενθάρρυνση του επίσημου κράτους. Τα περιστατικά που καταφέρνουν να γίνουν γνωστά, είναι σαφώς πολύ λιγότερα από αυτά που πραγματικά συμβαίνουν. Όμως, είναι υπόθεση του καθένα μας ξεχωριστά και όλων μαζί, να αντιδράσουμε και να υπερασπιστούμε αν μη τι άλλο, το δικαίωμά μας να είμαστε άνθρωποι. Γιατί η αδιαφορία και ο κοινωνικός κανιβαλισμός αρμόζει μόνο στα συμφέροντα του κεφάλαιου, στα συμφέροντα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, στα συμφέροντα του φασισμού και του ρατσισμού.
Γιατί στις μέρες της φτώχειας, του φόβου και της απόγνωσης που διανύουμε, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και ο αγώνας για τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς μας, είναι οι μόνες αξίες που μπορούν να διατηρήσουν ζωντανό τον κοινωνικό ιστό.
Γιατί οι μετανάστες μπορεί να είναι ο «εύκολος εχθρός», στο στόχαστρο όμως, είμαστε όλοι: Οι εργαζόμενοι που ζητούν ανθρώπινα μεροκάματα. Οι άνεργοι που ζητάνε δουλειά. Οι άστεγοι που «βρωμίζουν» τις πόλεις. Οι πολύτεκνοι που τιμωρούνται γιατί έκαναν πολλά παιδιά. Οι άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι που «επιβαρύνουν» το ασφαλιστικό σύστημα. Όσοι αγωνίζονται και βαφτίζονται «άκρο» για να καταστέλλονται χωρίς αντίδραση.
Γιατί στόχος είναι να γίνουμε όλοι εχθροί όλων, να μη νοιαζόμαστε για το διπλανό μας, να αδιαφορούμε γι’ αυτό που συμβαίνει σήμερα σ’ αυτόν και αύριο, θα συμβεί σ’ εμάς.
Είμαστε όμως εδώ. Και είμαστε πολλοί. Και επιλέγουμε να μην περπατάμε σκυφτοί και φοβισμένοι. Γιατί μας αξίζει να έχουμε το κεφάλι ψηλά και το χέρι απλωμένο στα ταξικά μας αδέρφια.

Αλληλεγγύη στον Πέτρο Καπετανόπουλο
Άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών εις βάρος του
Κανένας και για τίποτα μόνος του.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΚΑΠΕΤΑΝΟΠΟΥΛΟ

http://yperkapetanopoulou.wordpress.com/

Kαταδικάζουμε την εμπρηστική επίθεση που δέχτηκε ο χώρος του Θερσίτη

Η Ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Ιλίου καταδικάζει την εμπρηστική επίθεση που δέχτηκε ο χώρος του Θερσίτη στο Ίλιον τα χαράματα της Πέμπτης 7 Φλεβάρη.

Κάθε κρατικό και φασιστικό παρακρατικό χτύπημα σε ένα κοινωνικό χώρο αντίστασης είναι χτύπημα ενάντια σε όλο το εργατικό κίνημα. Με αυτό το σκεπτικό η ανοιχτή λαϊκή συνέλευση υποστήριξε τη διαδήλωση που κάλεσε ο Θερσίτης και ο Αγρός στις 19 Γενάρη, με αφορμή την επίθεση του Κράτους και της κυβέρνησης στη Βίλα Αμαλίας και τις άλλες καταλήψεις το περασμένο διάστημα. 

Υποστηρίζουμε την κοινή, από τα κάτω δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος ενάντια στο αστικό κράτος και τους καπιταλιστές.

 

Επιτυχημένη εκδήλωση της Ανοιχτής Λαϊκής Συνέλευσης για την ψυχική υγεία

Πάνω από 60 άτομα, όλων των ηλικιών παρακολούθησαν την εκδήλωση που διοργάνωσε η Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Ιλίου με θέμα “Ψυχική Υγεία και Εξουσία στον καιρό του Μνημονίου” την Παρασκευή 1 Φλεβάρη, στο Δημαρχείο της πόλης, με ομιλήτρια τη σ. Κατερίνα Μάτσα (επιστημονικά υπεύθυνη του 18ΑΝΩ). Η σ. Κατερίνα Μάτσα είπε πως πρέπει να πούμε “όχι στο αίσθημα συλλογικής ενοχής και της εξατομίκευσης” (πχ “μαζί τα φάγαμε”, “φταίω εγώ που έμεινα άνεργος” κλπ.) που προσπαθεί να μας περάσει το σύστημα προκειμένου να μας παραλύσει, την ίδια στιγμή που όλοι οι δείκτες που μετράνε το βιοτικό επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας έχουν καταρρεύσει. Σε ανάλογη κατάσταση βρίσκεται και ο χώρος της δημόσιας ψυχικής υγείας, ο οποίος διαλύεται, ιδιωτικοποιείται και τείνει να κυριαρχηθεί από αποκλειστικά πολιτικές καταστολής των εξαρτημένων και υποκατάστασης των ουσιών, επισήμανε ο σ. Κ.Μ. μιλώντας παράλληλα για την ανάγκη ενός κοινού μετώπου δράσης ασθενών, θεραπευτών και όλων των καταπιεσμένων ενάντια στη σημερινή βαρβαρότητα, για μια άλλη κοινωνία.

Εκδήλωση

Τετάρτη 9 Γενάρη, 7 μμ,

Η επόμενη Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση΄Ιλίου θα γίνει την Τετάρτη 9 Γενάρη, 7 μμ, στην κεντρική πλατεία Ιλίου
(λόγω των αργιών των χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς)

Ψυχική Υγεία στην Κρίση

Κοινός αγώνας κατοίκων, εργαζομένων, ασθενών και των οικογενειών τους

Η επιδείνωση στις δομές της ψυχικής υγείας αλλά και γενικότερα η διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας υγείας είναι δομική απόρροια του καπιταλιστικού συστήματος. Διαλύουν κάθε παροχή με σκοπό την υπεράσπιση των συμφερόντων του κράτους, των αφεντικών, των μεγαλογιατρών και των επιχειρηματιών του χώρου της υγείας. Ορατά είναι πλέον τα αποτελέσματα με τη διαρκή επιδείνωση της ψυχικής υγείας όλου του πληθυσμού και κυρίως των κοινωνικά αποκλεισμένων που αριθμητικά συνεχώς αυξάνονται.
Σχετικές έρευνες αποδεικνύουν ότι η αύξηση του ποσοστού ανεργίας κατά 1% οδηγεί: στην αύξηση του ποσοστού των ψυχικών διαταραχών κατά 3%, στην αύξηση του ποσοστού των αυτοκτονιών κατά 5% και των θανάτων από αλκοολισμό κατά 30%. Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι στην Ελλάδα οι αυτοκτονίες ξεπέρασαν τις 1700 κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο, ενώ επίσης έχουν ανέβει τρομακτικά τα ποσοστά χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών και οι λεγόμενες νέες εξαρτήσεις από διαδίκτυο, τροφή, τζόγο κ.λπ. σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες.
Την ίδια στιγμή η ανυπαρξία συστήματος πρωτοβάθμιας φροντίδας στην ψυχική υγεία οδηγεί όλο και περισσότερους να απευθύνονται στα μεγάλα ψυχιατρεία, αποκομμένους από την οικογένεια και το κοινωνικό τους περιβάλλον. Τα λίγα κέντρα ψυχικής υγείας που λειτουργούν, παρέχοντας υπηρεσίες στην κοινότητα, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στον ολοένα αυξανόμενο αριθμό αιτημάτων. Τα ψυχιατρεία λειτουργούν έτσι σαν άσυλα και αποθήκες ψυχών, περισσότερο από ποτέ. Η ψυχική ασθένεια προκαλεί φόβο. Είναι απειλή για το “υγιές σύστημα”. Ο ψυχικά άρρωστος στιγματίζεται ο ίδιος και η οικογένειά του, που αβοήθητοι και μόνοι συνθλίβονται κάτω από το βάρος του στίγματος και της έλλειψης υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Η αξιοπρέπειά τους καταρρακώνεται, αφού ενώ είναι ασθενείς αναγκάζονται να έρχονται σε επαφή με αστυνομία, εισαγγελέα και τελικά με τον εξουσιαστικό αλλά και κατασταλτικό ρόλο του γιατρού.
Το μέγεθος των προβλημάτων της ψυχικής υγείας παρουσιάζεται σε όλο το εύρος του στην απάνθρωπη αντιμετώπιση ανασφάλιστων, μεταναστών, ρομά, εξαρτημένων. Αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων οδηγούνται στην κοινωνική ευθανασία. Συνήθως, η μοναδική επαφή τους με οποιαδήποτε υπηρεσία είναι με αστυνομία, εισαγγελέα, δεσμοφύλακες. Η ψυχική ασθένεια και η εξάρτηση αντιμετωπίζονται όχι ως υγειονομικό ζήτημα αλλά με την καταστολή του κράτους.

Η κατάσταση στα ΨΝΑ Δαφνί και Δρομοκαΐτειο

Το Δαφνί έχει 1200 νοσηλευμένους και 1800 εργαζομένους. Από αυτούς οι μισοί περίπου, ασθενείς και προσωπικό, βρίσκονται εντός του νοσοκομείου και οι υπόλοιποι διάσπαρτοι σε όλο το λεκανοπέδιο, σε ξενώνες, οικοτροφεία, κέντρα αποκατάστασης κ.λπ. Στο Δαφνί ανήκει και η μονάδα απεξάρτησης αλκοολικών και τοξικομανών 18 άνω με πολλές δομές κυρίως εκτός ψυχιατρείου και 290 άτομα προσωπικό (συμπεριλαμβάνονται στο συνολικό νούμερο 1800)
Από το σεισμό του '99, οπότε και γκρεμίστηκαν τα μαγειρεία, η σίτιση έχει δοθεί σε ιδιώτη. Λίγο αργότερα δόθηκε σε ιδιωτική εταιρεία και η καθαριότητα. Όλα τα τμήματα λειτουργούν με ελάχιστο πλέον προσωπικό και κάτω από τα όρια ασφάλειας για την υγεία των ασθενών και τις παρεχόμενες υπηρεσίες. Έχει ανοικτή εφημερία κάθε Τετάρτη και Παρασκευή. Οι κλινικές είναι πάντα υπερπλήρεις. Οι περισσότερες εισαγωγές γίνονται με εισαγγελική εντολή, δηλαδή είναι ακούσιες. Συχνά, εκτός των χημικών γίνονται και μηχανικές καθηλώσεις των διεργετικών ασθενών, δηλαδή δέσιμο στο κρεβάτι, μέχρι να λειτουργήσει η φαρμακευτική αγωγή.
Τα οικοτροφεία και οι ξενώνες λειτουργούν οριακά και κινδυνεύουν με κλείσιμο ή συρρίκνωση. Ήδη τα ιδιωτικά κέντρα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης που λειτούργησαν στα πλαίσια του προγράμματος “Ψυχαργώ” για την αποασυλοποίηση κλείνουν, οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι, ενώ οι ασθενείς πετιούνται στο δρόμο ή επιστρέφουν στο άσυλο. Τον τελευταίο χρόνο κάποιοι ασθενείς που ήταν παλιά στη Λέρο ξαναγύρισαν εκεί!!! Έτσι κι αλλιώς η αποασυλοποίηση δεν προχώρησε ποτέ. Η αντίληψη για την αντιμετώπιση του ψυχικά αρρώστου σαν Όλο και όχι σαν ένα σύνολο συμπτωμάτων συνεχίζει να θριαμβεύει. Πολύ λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας σε επίπεδο κοινότητας, τα οποία, ενώ λειτουργούν καλά, είναι πολύ λίγα.
Το Δαφνί έχει δύο Κέντρα Ψυχικής Υγείας, ένα στο Περιστέρι και ένα στους Αγίους Αναργύρους. Οι Μονάδες αποκατάστασης, τα οικοτροφεία και οι ξενώνες έχουν ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον σε σχέση με το νοσοκομείο, οι ασθενείς μπορούν να κινούνται και εκτός και να σχετίζονται με την κοινότητα αλλά δεν υπάρχει εργασιακή ένταξη. Ζουν με επιδόματα πρόνοιας ή εργοθεραπείας. Ένας πρόσφατος νόμος μάλιστα επιτρέπει την παρακράτηση της σύνταξης των χρόνιων ασθενών από τα νοσοκομεία και ιδρύματα στα οποία νοσηλεύονται. Έτσι, οι πενιχρές συντάξεις των ψυχικά ασθενών και των αναπήρων όλης της χώρας θα χρηματοδοτήσουν, και αυτές, τις περικοπές των δημόσιων δαπανών.

Εργασιακές σχέσεις και εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία

Οι εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία εργάζονται περισσότερο σκληρά από ποτέ, με μισθούς πείνας και καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας. Αρκετές φορές αντιστοιχούν 1-2 νοσηλευτές για δεκάδες ασθενείς, με ό,τι αυτό σημαίνει για την υγεία των ασθενών.
Εδώ, υποκριτικά, έρχονται να “λύσουν” το πρόβλημα με τα προγράμματα ''Κοινωφελούς Εργασίας”, που είναι η σύγχρονη εκδοχή του σκλαβοπάζαρου στον εργασιακό μας μεσαίωνα. Μέσω κάθε είδους Μ.Κ.Ο. προσλαμβάνονται με 5μηνα, εργαζόμενοι και στην ψυχική υγεία. Οι πάντα πρόθυμες Μ.Κ.Ο., αφού μας σώσανε από τη μόλυνση, το ρατσισμό, την πείνα πλέον θα σώσουν και τους εργαζομένους. Ο ρόλος τους και στην υγεία είναι να την οδηγήσουν στην πλήρη εμπορευματοποίηση και στην επιβολή αντεργατικών εργασιακών σχέσεων.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στον καπιταλισμό η υγεία δεν είναι κοινωνικό αγαθό αλλά εμπόρευμα. Γνωρίζουμε επίσης ότι στον καπιταλισμό, ανάμεσα στην ανάδυση μιας ανάγκης, κοινωνικής ή ατομικής και στην ικανοποίησή της διαμεσολαβεί πάντα το κέρδος, σαν η μόνη προϋπόθεση για την ικανοποίηση της ανάγκης αυτής. Τα όποια στοιχεία κοινωνικού κράτους υπήρξαν μέχρι τώρα, σαν αποτέλεσμα πολύχρονων αγώνων διεκδίκησης της εργατικής τάξης, καταστρέφονται μέσα σε λίγους μήνες στα πλαίσια της άγριας επίθεσης σε ό,τι θεωρείται κοινωνικό κεκτημένο.
Στην περιοχή μας βρίσκονται δύο μεγάλα ψυχιατρεία, το Δαφνί και το Δρομοκαΐτειο, που σηκώνουν όλο το βάρος της ψυχικής υγείας της χώρας. Θέλουμε να ενώσουμε την φωνή μας με τους εργαζομένους σε όλα αυτά και να φτιάξουμε ένα κοινό  μέτωπο αγώνα με όλους τους εργαζομένους στα νοσοκομεία της περιοχής μας.
Ως κάτοικοι της Δυτικής Αθήνας, μέλη των Λαϊκών Συνελεύσεων της περιοχής, θεωρούμε ότι ο αγώνας για την υγεία είναι κοινός, γιατί μας αφορά όλους, εργαζομένους και ανέργους, χρήστες των υπηρεσιών, εν δυνάμει ασθενείς.
Είμαστε ταξικά αντίθετοι με τα σχέδια της Τρόικας, Δ.Ν.Τ., κράτους, του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων για τη διάλυση της υγείας. Να δημιουργήσουμε τους όρους της ανατροπής τους και να αγωνιστούμε όχι απλά για τη διατήρηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας αλλά για Δωρεάν, δημόσια, ισότιμη και σύγχρονη περίθαλψη για όλους, ντόπιους και μετανάστες.
Αγωνιζόμαστε για ένα σύστημα ψυχικής υγείας που θα σέβεται την αξιοπρέπεια και τις ανάγκες του ψυχικά πάσχοντος, για μια άλλη αντίληψη για το τι σημαίνει ψυχική ασθένεια και πώς αυτή αντιμετωπίζεται.
Ο αγώνας για την υγεία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού - ταξικού αγώνα ενάντια στην κοινωνική λεηλασία και υποδούλωση της ζωής μας, για να χτίσουμε την κοινωνία της αυτοοργάνωσης, της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης.

 Δημόσια και δωρεάν υγεία υψηλής ποιότητας για όλους, ντόπιους και μετανάστες, χωρίς αποκλεισμούς σε εργαζομένους, ανέργους, ανασφάλιστους.

 Απαιτούμε την αξιοπρέπεια σε όλους τους υγειονομικούς λειτουργούς.

 Δε θα επιτρέψουμε καμία κατάργηση-συγχώνευση ΙΚΑ, νοσοκομείων και ψυχικών δομών.

 Κοινός αγώνας εργαζομένων στο χώρο της υγείας και κατοίκων για την αυτοδιεύθυνση των νοσοκομείων και τη δημιουργία κοινωνικών ιατρείων σε κάθε γειτονιά.

 Η υγεία και η ζωή μας δε διαπραγματεύονται, δεν κοστολογούνται.

Δεκέμβρης 2012

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου
Λαϊκή Συνέλευση Χαϊδαρίου
Δυτικό Πέρασμα-δίκτυο αλληλεγγύης & αντίστασης από τον             Κορυδαλλό και τις γύρω περιοχές
Συναγωνι-στριες/-στές από τη Λαϊκή Συνέλευση Αιγαλέου
Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Ιλίου

ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Ιλίου κάθε Τετάρτη στις 19:00 στην κεντρική πλατεία Ιλίου

Αυτοργανωνόμαστε - Αγωνιζόμαστε -Συντονίζόμαστε με τις άλλες λαϊκές συνελεύσεις των δυτικών συνοικιών της Αθήνας και όχι μόνο ενάντια στον εκβαρβαρισμό της κοινωνίας που επιχειρούν να επιβάλλουν η Τρόικα, η τρικομματική κυβέρνηση και οι φασιστικές συμμορίες.